ده نمک و حمام قدیمی آن :

در گذشته ای نچندان دور در روستای ده نمک نیز حمام عمومی وجود داشت و اهالی محل اقلاً هفته ای یک بار به منظور نظافت به حمام می رفتند. با این تفاوت که مردان قبل از طلوع آفتاب وتا ساعت هشت صبح حمام می گرفتند و از آن ساعت تا ظهر و حتی چند ساعت بعد از ظهر حمام در اختیار زنان بود  و مجددا از ساعت چهار بعد از ظهر تا حدود هفت شب در اخیتیار مردان آبادی بود، حمام  قدیمی ده نمک به صورت خزینه ای بود . خزینه مکانی‌بود حوض‌ مانند که در بالای دیگ آتش حمام‌ قرار داشته و آب آن توسط  آتشخانه گرم می‌شد. آب خزینه معمولاً هر روز صبح اول وقت قبل از طلوع خورشید توسط حمامی از منطقه ماشین خانه پر میشد و به گفته اهالی قبل از ورود آب به خزینه حوضچه ای (به زبان ده نمکی ،حوضچه = خوت )بیرون حمام وجود داشت که ابتدا آب از منطقه ماشین خانه به خوت و سپس به چاله ای که در جنب حمام بود وارد میشد و از آنجا به خزینه اول که جنبه ذخیره آب را داشت وارد میشد و سپس به خزینه اصلی آب جریان پیدا می کرد با این روش گل و لای آبی که از منطقه ماشین خانه به سمت روستا روان شده بود گرفته میشد و در انتها آب مازاد خزینه (سرریز شده ) به سمت جنوب روستا روان و در حوض دیگری که برای خوردن گاو های روستا احداث شده بود می رسید . بعد از طی این مراحل آب جاری از ماشین خانه بسته و به سمت زمین های کشاورزی اهالی دهنمک روان می گشت . این حمام که بنای آن در شرق ده واقع شده است درب ورودی آن از سمت جنوب و ورودی آب آن از سمت شمال بود . برای ورود به این حمام ابتدا چند پله را باید طی میکردید (سطح حمام کمی پائین تر از سطح کوچه بود)تا به محوطه رخت کن (لباس کنی ) وارد میشدید در وسط آن حوضچه کوچکی قرار داشت بعد از آن باید به قسمت نظافت خانه (معرف به تمیز خانه ) وارد می شدید و پس از گذر از آن وارد محوطه حمام که به شکل مستطیل بود میشدید .که در قسمت غربی آن خزینه ها قرار داشتند این خزینه به وسیله شیری آب آن به خزینه اصلی وصل می گردید و در انتها نیز وارد چاله آب داغ که بیرون خزینه و در محوطه بود می ریخت  . تمامی بنای حمام خشت خام و گل بود که بعدها دیواره آن سیمان کاری گردید.

به گفته بزرگترهای آبادی بعدها به دستور وزارت بهداشت دوشهای را در پائین خزینه تعبیه کردند تا با اصول بهداشتی منطبق باشد همچنین بعد ها حمام کوچکی نه به صورت خزینه عمومی بلکه حمام خصوصی (یک نفره ) با دوش در کنار خزینه ساخته شد . البته ناگفته نماند زمانی که سه عدد دوش در خزینه نصب شد میبایست با طی کردن قریب به چندین پله به زیر زمین می رفتید و در آنجا دوش میگرفتید به عبارتی سطح دوش پائین تر از سطح خزینه بود . در بالای حمام در جهت ورود نور تعدادی نورگیر تعبیه شده بود این حمام تا چند سال پس از پیروزی انقلاب مورد استفاده اهالی قرار میگرفت لیکن با ساخته شدن حمام جدیدو آجری توسط جهاد سازندگی این حمام نیز به فراموشی سپرده شد و متاسفانه سقف بنا با بی تدبیری تخریب و با خاک یکسان گردید .

یادش بخیر حمام رفتن هم آدابی داشت یکی از آن آداب این بود که هر کس وارد حمام می شد، برای اظهار ادب نسبت به افراد بزرگتر که در صحن حمام ، مشغول کیسه کشیدن و صابون زدن بودند، یک سطل یا طاس بزرگ آب گرم از خزینه حمام بر میداشت و بر سر آن بزرگتر می ریخت.  وسایلی که  برای استحمام به همراه داشتند عبارت بودند از کیسه، لیف، تاس،شانه ، طشت، صابون، لگن، سفیدآب، آینه، ، ظرف حنا، لنگ، حنا، مورد،چراغ پیه سوز، وسمه، سنگ پا، گل سر، بقچه ،و…… بزرگترهای روستای ده نمک مگفتند باید آن دوران می بودید و مراسم رفتن عروس و داماد و همراه و رسم و رسوم آن دوران را می دیدید .

ساخت این حمام نیز داستان زیبایی دارد در قدیم ساختن حمام و آب
انبار همچون ساختن مسجد، یکی از مبانی خیرات و مبرات به
شمار می
رفت. افراد متمکن و خیرخواه جهت کسب ثواب اُخروی و برجای گذاردن نام نیک خویش و کسب شرف و افتخار دنیوی اقدام به ساختن مسجد، حمام و آب
انبار می
نمودندبه گفته اهالی روستا  شخصی به نام گل باز خان که گویا عازم سفر مکه مکرمه بوده در توقفی که در روستای ده نمک داشته نیاز به حمام پیدا می کند که این امر منجر به آن میشود که که سفر خود را انجام ندهد و هزینه خانه خدا را صرف ساخت و احداث حمام قدیمی روستا می نماید.